Kendi deniz yıldızının parıldadığı yere dek...
Ufak bir çocukken dünyanın en büyük yolculukları, yüzyılın keşifleri gibi konular beni cezbederdi. Kolomb gibi bir kıta keşfetmenin sevincini hayal ederdim. Aslında dünyanın yaratıldığı ilk zaman üzerinde tek bir anakara bulunduğunu, sonradan toprağın bir ucunun diğerine Devami...
... Devami...
Çöl boştur, sınırsız ve yalnızdır. Bütün anlamlarından soyunmuş, sade, kuru ve çorak bir diyardır. Rüzgarın fısıltısına kulak veren her kum tanesi gökyüzüne doğru uzanan bir dua gibidir. Çöl en görmüş geçirmiş ruhların sınanma yeridir. Yüreğin Devami...
... Devami...
Yağmur toprağa değerken damlaların ne hissettiğini kim bilebilir? Kim açar mührünü tohumun; Sadece baharın eli… Kim sever rüzgarı bulutlar kadar? Bir nehrin delişmenliğine taşlardan gayrı kim sabreder? Ne avutabilir bir çocuğu, annesinin dokunuşu gibi… Cahildir, Devami...
... Devami...
Doğum ve ölüm arasında alınan bir kokulu nefestir beyaz zambak. Gece yüzünde bir örtü gibi gezinirken, Ay’a bakıp Güneş’in kıymetini bilebilen çiçektir… İlk zambakların Zeus’un eşi Hera, Herkül’ü emzirirken, göğsünden yeryüzüne düşen Devami...
... Devami...
Evrende var olan her şeyin bir sesi, bir sözü vardır. Her varlık kendinden menkuldür amma, bir temsiliyet vasfı da vardır. Varoluşun sırrına dair mesajlar aktarır diğerlerine. Her varlık, diğerine aynadır. Çiçeklerin insan duygularını temsil ettiği söylenir hep. Aşkın Devami...
... Devami...
Doğa Sonbahar’a teslim oluyor, usulca, dikkat çekmeden. Tüm yaza coşkusunu gönlünden sunmuş çiçekler soluyor, dallar renkli giysilerini soyunuyor. Balkonumun kenarında bir fesleğen var, o da solmak üzere “beni neden yazmadın” diyor bana, biraz küsmüş, biraz da Devami...
... Devami...
© 2008-2012 Mai Mira Tum haklari saklidir. -- Copyright notice by Blog Copyright
This site is protected by WP-CopyRightPro