El Secreto de Sus Ojos

Şub 16, 2010 Yazar: Kristin Demirci

Dünya, bazen gerçek, bazen de gerçeğin bir rüyaya dönüşebildiği yer. Bazen bütün parıltılı anlamlardan yoksunken, bazen de, anlamın ta kendisi. Bir sevgililer günü, bir sevgililer “dünü”. Bize yaşamdan kalan şey ise sadece hatıralar. Bazen unutulmayan, bazen unutulması gereken… Kimisi için farklı birçok hayatın iç içe geçmesi, kimisi için de saf bir tutkunun üzerini örten, saydam hatıralar. Aşk, öfke, şefkat, kin, arzu, korku, nefret, intikam…

Tüm bu hislerin hayatın, “bu hayatımızın” içinde olduğunu bana hatırlatan bir film izledim. “Bilmekle” hatırlamak bazen öyle farklı ki… Film bittiğinde, gözlerimi kapattım. Sessizce bir süre durdum. Göz kapaklarımın altından, unutulmaya yüz tutmuş birçok hatıranın geçip gitmesini izledim. Hepsinin ortak noktası, her hatıramın bana bakan bir çift gözü olmasıydı. Üzerinden zaman geçtikten sonra, hatıralar bizi aldatabilir. Sözcükleri bazen farklı anımsar, duygularımızı karıştırırız. Bize bakan gözler ve gözlerin anlattıkları hep aynı kalır.

Film bir tren istasyonunda başlıyor. Bir adamın elinde bavuluyla trene doğru yürüdüğünü görüyoruz. Ardında ise bir kadının silueti beliriyor. Birbirlerine son kez bakıyorlar. Kadının gözlerini yakın çekim izliyoruz bir süre… Arka plandaki kareler hızla değişiyor. Sonra kadın koşuyor, -yine- gerçekle hayal arasında bir yerde, tren camına değen elleri, kavuşamadan ayrılıyor.

Aşkı arayan, aşktan yakınan, aşktan korkan, aşka kayıp veren, duyguların tümü, zamanda akıp giderken; film size soruyor, yanıltıyor, şaşırtıyor, düşündürüyor… Muhteşem kurgulanmış karelerin ardından geriye kalan, gözler oluyor. İçinizden size bakan…

Unutmalı mıyız, yoksa hatırlamalı mı?

Juan Jose Campanella’ın yönettiği akıl almaz güzellikteki filmini izledikten sonra, kararı siz vereceksiniz.

© 2010, Mai Mira. Tüm hakkı saklıdır. Yazıların isim ya da kaynak belirtmeden kullanımı yasaktır. Aksi halde davrananlar için yasal işlem uygulanacaktır.